Eerst geef ik een samenvatting met daarna wat extra uitleg. Je bepaalt dus zelf wat je allemaal leest!
Op 8 maart was het internationale dag van de vrouw! Het is hier de gewoonte dat een man bloemen geeft aan zijn geliefde. Xavier wist dit, maar ik heb toch geen bloemen gekregen! Ik trek daar mijn conclusies uit!
(kleine bemerking van mijnentwege (=Xavier): Barbara had zelf al enkele malen gezegd dat wij dat in België niet vierden, en ze ook geen bloemen nodig had. Daarbij, bloemen in een slaapkamer zetten is nooit goed, een aangezien wij dus enkel een slaapkamer hebben kunnen we ze dus nergens zetten!)
We gingen we eerst gewoon naar de les, creative activities. Dit was de leukste les tot nu toe! We konden elkaars tekentalenten aanschouwen, als die er al waren! We moesten een visitekaartje teken voor de persoon die we geïnterviewd hadden! Je zag duidelijk een verschil tussen de tekening van de persoon die grafische kunsten studeerde en die van ons! In ieder geval, creativiteit is niet enkel kunnen tekenen, maar het ook kunnen uitleggen, en daarin zijn we dan wel weer sterk! :-D
Na creative Activities hadden we zo'n 4 springuren na elkaar en gingen we de stad nog eens van naderbij bekijken. Xavier nam heel wat (lees: zo om de 5 min.) sfeerbeelden(cfr. de foto's: "stadsbeelden"). We gingen een koffie drinken in ‘La galeria'. Nog een ander winkelcentrum hier. Dit is heel goed te vergelijken met het Ring Shopping Center, maar toch nog iets moderner en met een verdieping extra.
We gingen eten in het restaurant van de school. We namen allebei rijst met salade, Xavier koos voor een soort kipfilet, ik voor een soort blinde vink. Samen met een halve liter water en een halve liter cola kostte ons dit net geen 28 zloty (~ 7 euro).
Na het middageten hadden we dan Pools. Laten we zeggen dat er hier niet veel meer over te zeggen is. Veel verandering in ons spreken is er nog niet.... Maar, we hebben nog 3 maand om het te leren hé!
Terug in school (zie hierboven: tijdens de Poolse les) besef ik(= Barbara) plots dat ik al lang mijn gsm niet meer gezien heb. Ik was hem verloren!
Ik bekeek alles nog een keer goed, maar hij was nergens te vinden. Ik kon hem op zo veel plaatsen verloren zijn! We konden onmogelijk de hele afstand terug aflopen. Xavier heeft dan een paar keer mijn nummer gedraaid, maar er nam niemand op. Toen we later aan het winkelen waren kreeg Xavier telefoon. “'t is gie die belt!!”. Er had iemand mijn gsm gevonden, maar omdat hij geen Engels spreekt nam hij niet op toen Xavier belde. Nu was het zijn vrouw aan de telefoon. We spraken af om de gsm af te halen om 10 uur de volgende dag aan de internationale filmschool van Lodz.
We konden de filmschool op vrijdagochtend niet direct vinden en daarom waren we wat te laat op onze afspraak. We vroegen het aan de man aan het onthaal, maar hij sprak geen Engels en gaf ons iemand door aan de telefoon. Die mevrouw kon ons niet helpen. We liepen nog iets verder naar het hoofdgebouw, en keken wat rond in de inkomhal. Xavier belde nog eens naar mijn gsm, maar dat kon niet baten.
Even later kwam de man van het onthaal ons tegemoet samen met een andere man. Het was ‘Leon' met mijn gsm! Joepie, hij verontschuldigde zich omdat hij wat laat was, en wij gaven hem een paar mignonnettjes (de echte Belgische Cote d'Or chocolaatjes in een rood papiertje), terwijl we hem uitgebreid (we gebruikten zowat 80 % van alle woorden die we al kennen!) in het Pools bedankten.
Vrijdagmiddag hadden we dan nog 4 uurtjes les, en daarna vertrokken we samen met Vaiva en Monica en de auto naar Krakow. Het was ongeveer 3,5 uurtjes rijden. Het ging allemaal redelijk vlot. Lees: volgens Poolse normen ging het redelijk vlot want het wegennet in Polen is nu niet precies hetzelfde als in België. We moesten slecht 260 km afleggen. Nadat we Norman en Carla (2 erasmussers uit Mexico die ook in de dormitories logeren maar al van vrijdagochtend in Krakow waren) een bezoekje brachten op hun kamer gingen we met z'n allen de stad in!
Eerst gingen we pizza eten(Barbara haar pizza kostte welgeteld 4,8 zloty. Daarvoor kreeg ze een pizza Hawaii met diameter van ongeveer 25 cm), en daarna verkenden we de stad by night. We kropen rond 24 u. in ons bed.
Zo rond 8 uur verlieten(!!) we op zaterdag het Hostel op weg naar het station om er de trein te nemen naar Oświecim. We vonden het eerst geen zo'n goed idee om er met de trein naar Auschwitz te gaan, maar er stonden gelukkig geen Duitsers op het perron toen we aankwamen. (sorry voor dit grapje, maar we konden het niet laten...)
We kochten allemaal een studentenbiljet. D it kostte ons 6,93 Zloty. Onderweg kregen we nog een boete (wel 8,07 Zloty!) van de conducteur omdat hij onze Belgische studentenkaart niet goed genoeg vond (onze Poolse studentenkaart, die de anderen wel al hebben, krijgen wij pas in de loop van deze week!). Belachelijk gewoonweg! Hij schreef eerst Xaviers boete, en Xavier betaalde met 100 Zloty, de man kon nog net teruggeven, maar je hoorde aan de diepe zucht dat hij het niet gewoon was om 100 zloty in zijn handen te krijgen. Toen was het aan mij, en ik haalde ook 100 Zloty boven. Maar nu kon hij niet meer teruggeven. Hij maakte mij duidelijk dat ik dan maar moest lenen van iemand (Hij sprak enkel Pools). Maar ik zei dat dit mijn geld was, en dat het geld van de anderen hun geld was. We bleven volharden in onze boosheid van het niet te verstaan. Toen vroeg hij aan een jongere Pool die naast ons zat om te vertalen wat hij zei. Dat deed die kerel jamme r g enoeg dan ook, en zo moest Xavier dan wel 10 Zloty uit de pot geven. In België had ik dit niet gedurfd denk ‘k.
Het bezoek aan Auschwitz was aan grijpend. Daarna gingen we met de bus naar Birkenhau en terug. Er rijdt namelijk een shuttle tussen de twee kampen die op zo'n drie kilometer van elkaar liggen. De toegang in Auschwitz en Birkenhau is gratis, alsook de shuttlebus tussen de twee kampen.
's Avonds dan nog maar eens Krakow gaan bezoeken "by night". Wat rondgelopen in de oude stad. Op onze tocht kwamen we nog enkele jongeren tegen die Engels praatten tegen elkaar. We raakten aan de praat en het bleek een Pool te zijn die in Warschau woont en twee Portugese meisjes. Ze hadden elkaar ontmoet in Leuven op Erasmus. De Pool was nu zo vriendelijk om hen eens in Polen rond te leiden.
We gingen samen iets drinken, want het onderwerp "België" leverde heel wat gespreksstof op. De Pool, Michal, woont nu in Warschau maar is afkomstig uit Lodz. Hij komt volgend weekend op bezoek bij zijn ouders hier, en we spraken af om iets te gaan drinken volgend weekend. Ook wil hij ons gerust eens rondleiden in Warschau. Rond 1u15 gingen we dan richting Hostel en om 1u30 zaten we in ons bedje.
Ook op zondag was het vroeg opstaan er niet bij . We wilden namelijk zoveel mogelijk van ons weekend genieten. Om 8u ging de wekker dan ook onverbiddelijk af. We wilden in de voormiddag zeker en vast de Wawel-hill (lees Vavel-hill) bezoeken. Dit is een burcht met een zeer grote kathedraal en nog enkel e andere gebouwen op een berg in Krakow. We wilden ook nog eens rondlopen in Krakow om het eens 'by day' te zien. We wisten gelukkig al onze weg. Op het centrale plein in Krakow was het een drukte van jewelste. Het was er heel gezellig en er stonden mensen muziek te maken, er stonden er met enorme zeepbellenblazers (lees: mensen die enorme zeepbellen blazen, en dus niet enorme mensen!). Ook bezochten we Kazimirz, de joodse wijk, die tijdens de oorlog een Ghetto was.
In de namiddag, omstreeks 14u vertrokken we dan richting de 'Kopalni Soli w Wieliczce', de zoutmijnen van Wieliczka. Dit zijn de best bewaarde zoutmijnen in Europa en zijn zeker het bezoeken waard. Het bezoek kostte ons 30 zloty, wat dus niet goedkoop is voor Polen, maar waar we wel ongeloofelijk van genoten hebben. 's Avonds hadden we dan nog de terugtocht naar Lodz voor de boeg. Het ging iets vlotter dan in het doorgaan, aangezien we nu niet meer in de spits zaten en we dus beter door konden rijden.
Toch nog een "kleine" anekdote: Er is geprobeerd om in te breken in de auto. (foto: HIER!)Hij stond in Krakow naast een drukke baan geparkeerd, net voor het hostel. We vroegen het aa n de dame achter de receptie en die zei dat het hier veilig was. We halen er toch altijd alles uit, papieren, radio, gps,... Toen we zondag naar de zoutmijnen wilden rijden zagen we dat het slot aan de passagierskant geforceerd was. Ze zijn echter niet binnen geraakt. We kunnen nu wel onze deur niet meer opendoen langs die kant. Toch even vermelden dat hij hier op de parking van de dormitories veiliger staat. Er zit hier in de dormitories namelijk constant een nachtwaker en de parking is goed verlicht (alhoewel het in een "ongure" buurt ligt). In het vervolg zullen we toch, als we ergens naartoe gaan, onze auto in een bewaakte parking zetten. Het zal ons wat meer kosten, maar dan ben je tenminste zeker dat je hem terugvindt de dag erna!
Ziezo, dat was het zowat voor dit weekend. De foto's komen er later aan. We moeten ze namelijk nog uitwisselen met Vaiva en Monica(die studeert voor fotografe, dus er zullen er waarschijnlijk wel enkele pareltjes bijzitten!)
groetjes,
Barbara & Xavier