Barbara schrijft:
Gisteren was het één van onze lesdagen. Tijdens de les zijn we een aantal interessante dingen over Polen te weten gekomen:
Toen wij in de les zaten ging Annelies vragen in ‘Theatr Wielki' of er nog kaarten waren voor ‘Rhythm of the Dance' (de voorstelling van de nationale dansvereniging van Ierland). We hadden namelijk een affiche gezien en wat bleek, ‘Rythm of the Dance' was vandaag(=20/03) in Łódź. De tickets waren echter uitverkocht liet Annelies ons weten. Zeker was ze er niet van maar toen ze aan de dame de flyer liet zien en vroeg: “tickety”, zei die dame “nie nie”(spreek uit njè, “nee” in het Pools).
We gingen eten in ‘Ramses', waar we enkele Poolse specialiteiten proefden, de spaghetti van mezelf even niet meegerekend! Op de terugweg naar de dormitories besloten we toch nog eens te gaan vragen of er zeker geen kaarten meer waren voor de voorstelling in het theater. Dezelfde vrouw Annelies aangesproken had, verwees ons nu vriendelijk door naar het loket. Wat bleek: Er waren nog kaarten! Weliswaar 2 met een plaatsnummer en 1 zonder, maar geen probleem! We probeerden nog te weten te komen hoe die ene zonder plaatsnummer dan moest weten waar hij kon zitten, maar buiten Pools kwam er niet veel uit de loketbediende.
Na het avondeten (Fritky) was het cultuurtijd! We gingen voldoende op voorhand omdat we niet zeker waren hoe het systeem in Polen juist in elkaar zat. We wisten namelijk nog steeds niet hoe het zat met dat ene ticket. Nadat we onze jas in de vestiaire weghingen, vroegen we aan een ‘plaatsenaanduider' waar onze plaatsen waren. Die twee met plaatsnummer kon hij gemakkelijk zeggen. Het andere (dat we aan Annelies hadden toegewezen) was een groter probleem. Hij zei: “If the lights go down, you have to look for a free seat”. Wat?!?!?
Mensen stroomden beetje bij beetje de zaal binnen en wij namen onze plaatsen in, terwijl Annelies een beetje in de middengang ging zitten. Hoe meer mensen binnenkwamen, hoe meer mensen zich ook in de middengang gingen zetten. Annelies ging nog eens vragen aan iemand die schijnbaar in dezelfde positie zat als haarzelf hoe het juist zat met die ticketjes en die zei: “Je kan overal zitten, behalve op de stoelen!” Eventjes vermelden: haar kaartje kostte 80 Zloty kostte en die van ons 90 Zloty! Een stoel kost dus welgeteld 10 zloty(=2,5€)! Er waren veel mensen (zeker zo'n 40) die een kaartje hadden zoals Annelies. Uiteindelijk, bij het dimmen van de lichten, vond ze toch nog een vrij plaatsje van mensen die blijkbaar niet afgekomen waren en kon ze rustig van de mooie voorstelling genieten! Blijkbaar zijn deze kaartjes heel populair in Polen, want zowel oud als jong en schijnbaar “rijk” en “minder rijk” maakten er gebruik van. Zo waren er dus ook mensen die geen stoel hadden en gans de voorstelling op het trapje moesten blijven zitten.
Toen we na de voorstelling op onze bus stonden te wachten passeerden alle artiesten! Ik sta hier bij de ‘trommelaar', één van de hoofdpersonages op de foto!
Nog iets helemaal anders nu: Vandaag is het lente, maar daar is niet veel van te merken! De sneeuw is weliswaar verdwenen, maar het motregent al de hele tijd! Echter, als we het nieuws horen (we luisteren naar StuBru en kijken naar het VTM-nieuws) blijkt dat we toch nog goed weer hebben in vergelijking met de rest van Europa (overstromingen in Spanje, heel slecht weer in België,..). In ieder geval, buiten een klein beetje motregen, waar we ons trouwens niets van aantrekken, kunnen we hier wel nog op ons gemak buiten komen.
Voor de rest niets bijzonders te melden: We vergezelden Annelies vandaag naar het station en werkten de rest van de dag aan onze paper. Die van mij begint langzaam aan toch al wat vorm te krijgen!
groetjes,
Barbara & Xavier